Agnes van Zanten

Het wordt alsmaar rustiger..

Geplaatst op 26. aug, 2010 door Agnes van Zanten in Pechverhalen

Ik kan goed merken dat de laatste week is aangebroken op het steunpunt. De rust lijkt terug te keren hier in Frankrijk en langzaam keren alle vakantiegangers weer huiswaarts. We zien minder Nederlanders op de welbekende Route du Soleil en campings lopen langzaam leeg… Wat Nederlanders betreft dan, want de Fransen zelf en de Belgen blijven nog even van het weer en de natuur genieten hier, gelijk hebben ze natuurlijk! Maar onze zomervakantie periode is straks officieel voorbij en dus moet iedereen thuis weer aan de bak…

Om deze reden hebben wij het iets rustiger gehad de afgelopen dagen, hoewel ik moet zeggen dat de camping nog altijd loopt als een speer. Vandaag werden we niet eens gebeld, maar er kwam regelrecht iemand naar ons toe gereden. Deze man had op de camping gehoord over het steunpunt in Montéimar en was gelijk in zijn auto gestapt. Aangekomen bleek hij een lekke koppakking te hebben, de diagnose was erg snel gesteld. Maar nu kwam het probleem van onderdelen bestellen, aangezien deze meneer zaterdag al naar huis wilde gaan. Eén van de onderdelen voor de koppakking kon pas zaterdagmorgen binnenkomen, daarom hebben we besloten de auto sowieso op transport naar Nederland te brengen, zo kan hij daar worden gemaakt. De meneer had al recht op vervangend vervoer, dus of dat de auto gemaakt of kapot op transport wordt gezet dat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Gisteren was het trouwens nog zo druk op de camping dat de monteurs wat langer moesten doorgaan. Maar daar hoor je de monteurs totaal niet over klagen! Zolang er werk aan de winkel is zullen zij repareren wat er te repareren valt. En dat is de mooiste mentaliteit natuurlijk. Dat maakt me trots op alle monteurs die hier geweest zijn, het is dan echt een cadeautje om bij het team te mogen horen en verslag te mogen doen. Achja, ik merk het alweer, ik begin al herinneringen op te halen voordat het project voorbij is… Misschien heb ik er toch een beetje moeite mee

Tot morgen!

Agnes